Aleksandra Pawłowska o tym, jak czym jest Miedzi Copper Corp., kto za firmą stoi, jak uzyskała ona koncesje i czemu złóż nie badano wcześniej.
Aleksandra Pawłowska tłumaczy kto stoi za Miedzi Copper Corp.- jest to głównie kapitał kanadyjski i amerykański. Firma eksploatuje źródła miedzi, srebra i złoto, a obecnie wchodzi także w OZE. Jej założycielem jest Ross Beaty, którego zalicza się do „korytarza sław geologii świata”. Miedzi Copper Corp. to fundusz mający udziały w notowanych na giełdzie spółkach jak Lumina Gold czy Pan American Silver – II producent srebra na świecie.
Polska na mapie geologicznej świata jest zauważana.
Doradca zarządu funduszu mówi, iż nie było żadnych odwiertów w okolicach Nowej Soli i Zielonej Góry, gdzie niedawno firma Miedzi Copper Corp. poinformowała o ogromnych złożach miedzi i srebra. Brak badań na tym terenie jest związane z przeświadczeniem, że pokładów złóż poniżej 1500 m p.p.m. nie da się wydobyć. To ostatnie w związku z rozwojem technologicznym jest od dawna nieprawdą.
To pierwszy od 40 lat tak zakrojony plan badań monokliny sudeckiej.
Pawłowska mówi, w jaki sposób przedsiębiorstwo, któremu doradza uzyskało koncesje. Było to w latach 2011-2012, a później pojawiły się problemy, w których sądy przyznały rację Miedzi Copper. Podkreśla przy tym, że koncesja na odkrywanie złóż nie jest tym samym czym koncesja na wydobywanie kopalin.
Mamy złoże udokumentowane kategorii C2, teraz będziemy podnosić do kategorii C1, co mam nadzieję, że nie zajdzie długo.
Czemu wysoka inflacja nie jest winą rządu? Jakie pozytywne efekty dają transfery społeczne? Jak Polska korzysta na tym, że ma własną walutę zamiast euro? Odpowiada prof. Eugeniusz Gatnar.
Prof. Eugeniusz Gatnar twierdzi, że nie należy martwić się wzrostem inflacji, gdyż jest ona częsta przy tak wysokim wzroście gospodarczym, jaki występuje ostatnio w Polsce. Obecnie jak mówi inflacja wynosi 4,4 %, kiedy w grudniu było to 3,4%. Jednak warto powstrzymać powiększanie się tego wskaźnika.
Jestem przeciwnikiem niskich stóp procentowych. Wszystko co jest tanie kusi do różnych dziwnych zachowań.
Gość „Popołudnia WNET’ uważa, że Rada Polityki Pieniężnej powinna podwyższyć stopy procentowe. Wnosił o to już w lipcu zeszłego roku przewidując wysoką inflację. O tej ostatniej mówi, że „trzeba robić wszystko żeby nie rosła”. Odpowiadając na pytanie czy można winić za nią rząd mówi:
Nie można mówić o winie rządu. […] Inflacja towarzyszy wzrostowi gospodarczego. […] Rozwijaliśmy się najszybciej w Europie.
Ekonomista dodaje, że na Węgrzech inflacja jest nawet wyższa niż w Polsce wynosząc 4,7%. Stwierdza, że polscy przedsiębiorcy bardzo dobrze sobie radzą w coraz trudniejszych warunkach rynkowych. Ocenia, że należy chwilowo wstrzymać się z podwyższaniem płacy minimalnej.
Wzrost cen usług o 6% to wzrost popytu i kosztów, czyli podniesienia płacy minimalnej.
Prof. Gatnar ubolewa nad faktem częstego zaciągania przez Polaków kredytów. Wynika on z chęci zabezpieczenia swych oszczędności. Ocenia, że jest to działanie obarczone bardzo dużym ryzykiem dla całego rynku bankowego w Polsce:
Kredyty należy brać w przemyślany sposób, nie zadłużać się pochopnie. W Polsce brakuje dobrej edukacji ekonomicznej.
Zauważa, że mieszkanie to aktywo bardzo mało płynne. Rozmówca Łukasza Jankowskiego pozytywnie ocenia politykę społeczną rządu Zjednoczonej Prawicy. Mówi, że rozwiązania zastosowane w przez obecną władzę spotkały się z zainteresowaniem innych państw, takich jak Austria, która obecnie także chce wspierać swoje rodziny transferami i w ten sposób pobudzać swoją gospodarkę.
Euro jest projektem politycznym, a nie ekonomicznym. Wchodzenie do strefy euro byłoby ryzykowne.
Poruszony zostaje również temat waluty euro. Prof. Gatnar ocenia, że z ekonomicznego punktu widzenia przyjmowanie wspólnej unijnej waluty byłoby w tym momencie niekorzystne dla polskiej gospodarki. Dodaje, że:
Płynny kurs walutowy wspiera polski eksport i to nam pozwala gonić kraje strefy euro.
Członek Rady Polityki Pieniężnej mówi o sporach w jej gronie. Są w niej frakcję: jastrzębie, gołębie, centrum. Zdanie dominujące komunikuje na zewnątrz prezes Rady.
Józef Piłsudski, powstanie warszawskie i Chiny. Błażej Laska o dziejach zakładów sprzętu ortopedycznego, tym, jak dobrze można biec mając protezę z włókna węglowego i wchodzeniu na rynek niemiecki.
Błażej Laska opowiada o działaniu Warszawskich Zakładach Sprzętu Ortopedycznego S.A. Opowiada o długoletniej historii przedsiębiorstwa.
Jest najstarszą firmą w Polsce 1919 r. Mówi się, że na zlecenie Marszałka Piłsudskiego, bo trzeba było wyposażyć żołnierzy.
Po powstaniu warszawskim zostało tylko kilku pracowników. Działalność na hurtową skalę zakład rozwinął w latach 70.
Chińska konkurencja nas wykończyła w latach 90.
Po transformacji do kraju zaczęły być sprowadzane sprzęty z zagranicy, przez co firma przekwalifikowała się na produkcję protez na zamówienie. Początkowo sprowadzali oni większość części z Zachodu, ale postanowili zacząć produkować własne półprodukty.
Najważniejszym elementem stopa protezowa z włókna węglowego.
W stulecie istnienia zakładów jeden z jej klientów brał udział w Biegu Ordona używając wykonanej w nich protezy. Nie mając nogi poniżej kolana zajął on środkowe miejsce w biegu, którego nie ukończyło wielu zdrowych uczestników. Nasz gość dodaje, że jego firma planuje rozwinąć sprzedaż swych półproduktów do Niemiec.
Prof. Stanisław Wołkowicz o tym, czym zajmują się geolodzy, do czego przydają się najnowsze badania geofizyczne, geotermii i o tym, czym są złoża.
Zajmujemy się powierzchnią terenu i paroma kilometrami w głąb.
Prof. Stanisław Wołkowicz tłumaczy czym zajmuje się geologia. Opowiada o nowoczesnych metodach geofizycznych, które pozwalają lepiej poznać to, co jest pod ziemią.
Badania geofizyczne nabrały dużej precyzji.
Pozwalają one na poszukiwanie surowców naturalnych i są korzystne dla wychwytywania emisji gazów. Badania geofizyczne pozwalają zbadać wielkość strumienia cieplnego, co przydaje się przy geotermii głębokiej. Jest ono też istotne dla bezpieczeństwa górniczego, gdyż pozwala ustalić jak głęboko można budować kopalnię. Badacz z Państwowego Instytutu Geologicznego mówi o złożach w Polsce.
Cudów na temat odkryć geologicznych na terenie Polski nie ma co oczekiwać.
Odkrycie złóż miedzi, o których obecnie głośno w mediach, datuje się na rok 1957. Rozmówca Krzysztofa Skowrońskiego zauważa, że złoże to pojęcie ekonomiczne, nie geologiczne. O tym bowiem czy dane rudy można uznać za złoża, czyli „nagromadzenie kopalny użytecznej”, którą opłaca się wydobywać decydują czynniki ekonomiczne. Zauważa, że rzeczone rudy żelaza na obszarze Suwalszczyzny były złożami, kiedy Polska była gospodarką zamkniętą, ale przestały nimi być, gdy stała się otwartą.
Czym zajmuje się Instytut Wysokich Ciśnień? Do czego służy azotek galu? Czy czarne dziury to skupiska informacji? Do czego chcemy wykorzystać Bozon Higgsa?
Prof. Czesław Skierbiszewski, twórca i lider grupy badawczej zajmującej się epitaksją z wiązek molekularnych (MBE) w Instytucie Wysokich Ciśnień PAN mówi o tym, czym zajmuje się jego grupa badaczy:
Epitakcja jest technologią powszechną w produkcji wszystkich procesorów, laserów, diod elektroluminescencyjnych, czyli żarówek, które weszły na rynek i zawładnęły naszą cywilizacją.
Gość „Poranka WNET” przybliża słuchaczom, czym jest azotek galu, głównie stosowany jako materiał półprzewodnikowy w optoelektronice, który ma zrewolucjonizować nasze życie:
Żarówki oparte o diody led są bardzo energooszczędne […] Azotek galu to kryształ, którego wytwarzanie jest równie trudne jak wytwarzanie diamentów. Wymaga to wysokich ciśnień rzędu kilu-kilkunastu tysięcy atmosfer. Od wielu lat zajmujemy się wytwarzaniem tego materiału.
Instytucie Wysokich Ciśnień Polskiej Akademii Nauk znajduje się w światowej czołówce, jeśli chodzi o dojście do wytwarzania wysokiej jakości kryształów z azotku galu na skalę masową. Są one bazą do produkcji bardzo wydajnych urządzeń takich jak diody laserowe, które przetwarzają energię elektryczną na optyczną w zakresie widzialnym.
Od atomu do kosmosu
Prof. Czesław Skierbiszewski mówi także o mechanice kwantowej i czarnych dziurach. Opisanie zjawisk, którymi rządzi się działanie czarnych, jest łącznikiem pomiędzy makro- i mikroświatem:
Czarne dziury to skupiska informacji. Hawking twierdzi, że powierzchnia czarnej dziury jest współmierna do entropii, czyli do ilości informacji […] Czarna dziura jest punktem, w której nie wiemy co się dzieje […] Możemy tylko zbadać jak zachowuje się powierzchnia, spod której coś ucieka.
Czarne dziury są punktem, nie można określić jej kształtu. To, co możemy znaleźć i zbadać jest sposób zachowania powierzchni, znad której możemy jeszcze zobaczyć uciekające fotony:
Masa czarnej dziury jest tak duża, że jeżeli foton wpadnie pod jej powierzchnie, pod horyzont zdarzeń, to już spod niej nie ucieknie.
Czarną dziurę wykoncypował Albert Einstein. Wyjaśnia także, dlaczego ten niemiecki fizyk zrewolucjonizował nasze spojrzenie na Wszechświat. Ponadto mówi, czemu służy Wielki Zderzacz Hadronów. Dzięki niemu mamy wyniki [m.in. odkrycie Bozonu Higgsa], które pozwalają wyjaśnić koncepcje będące skutkiem namysłu nad metaświatem:
Bozon Higgsa jest odpowiedzialny za oddziaływania […] To, co powstanie w CERN-ie, pozwoli na określenie oddziaływań, z którymi mamy do czynienia- te eksperymenty pozwolą na wejście do świata, który jest związany z ciemną materią, pokazanie, że istnieją cząstki, w których rozpad związany jest z emisją Bozonu Higgsa.
Komputery kwantowe
Prof. Czesław Skierbiszewski mówi również o różnicach pomiędzy zwykłymi komputerami opartymi na krzemie a komputerami kwantowymi:
W komputerze kwantowym jednocześnie operujemy bardzo wieloma zmiennymi […] Jedna operacja to jest tak na prawdę, gdyby to zasymulować w komputerach klasycznych, to musielibyśmy tysiące, może miliony jednostek obliczeniowych połączyć równolegle i wtedy taka jednak operacja byłaby równoważna operacji w komputerze kwantowym.
Rozmówca Krzysztofa Skowrońskiego skupia się także na różnicy finansowania badań naukowych przez państwo między Polską a Stanami Zjednoczonymi. Przepaść między dwoma podejściami jest kolosalna.
Dr Piotr Dziadzio o zmianach w prawie geologicznym i związanym z tym problemach, przyczynie ostatniej nowelizacji, przyznaniu koncesji kanadyjskiej spółce, warunkach stawianych przedsiębiorcom i PIG-u
Dr Piotr Dziadzio opowiada o uchwalonej 22 stycznia 2020 r. nowelizacji ustawy prawa geologicznego i górniczego. Reforma umożliwia prowadzenie niezakończonych przed końcem 2014 r. postępowań koncesyjnych na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin na obowiązujących wówczas zasadach. Chodzi o przyznane w 2011 r. koncesje, które zostały zaskarżone, a w trakcie trwania postępowania nastąpiła nowelizacja. O tej ostatniej, która weszła w życie 1 stycznia 2015 r. nasz gość mówi:
Ciężko powiedzieć powód dla którego ta zmiana zaszła. Objęła ona węglowodory, a nie objęła kopalni stałych.
Ponadto odnosi się do nadania przez państwo koncesji Miedzi Copper Corp. na poszukiwania złóż miedzi. Nie jest to jednak koncesja eksploatacyjna. Tłumaczy jakie warunki musi spełnić przedsiębiorca, żeby otrzymać koncesję. Musi być „poświadczone, że przedsiębiorcę stać na zagospodarowanie złóż”, a od każdej rudy pobierany jest podatek. Zauważa, że monoklina sudecka to obszar posiadający potencjał eksploatacyjny. Odkryte przez kanadyjską spółkę złoża w województwie lubuskim są jednak bardzo trudno dostępne.
Złoże udokumentowane są na głębokości od 1700 do 2200 metrów.
Na tym poziomie temperatura jest w granicach 60 stopni Celsjusza, kiedy 38 stopni jest granicą dopuszczalnej dla ludzi pracy. Ponadto nasz gość mówi, iż sytuacja w Państwowym Instytucie Geologicznym jest coraz lepsza.
Dbamy o to by instytut był tą jednostką służącą państwu, aby prestiżowo realizował zadania państwa. Stawiamy na rozwój bardzo mocno.
Główny geolog kraju mówi o organizacji mającego wspierać go zespołu. Podkreśla, że reforma wewnętrzna PIB ma na celu stworzenie spójnego mechanizmu. Dotychczas bowiem:
Polska geologia przez wiele lat była rozbita i rozbijana.
Jak informuje Bankier.pl, w styczniu sprzedaż państwowych obligacji po raz pierwszy przebiła 2 mld zł, a liczba nabywców sięgnęła rekordowych 27 724 osób.
W ubiegłym miesiącu na zakup obligacji oszczędnościowych wydano aż 2,488 mld zł , czyli o ponad pół miliarda więcej niż w październiku zeszłego roku, kiedy padł poprzedni rekord. Niemal 60% wyniósł udział w sprzedaży papierów oprocentowaniu zmiennym tj. zależnym od inflacji. Największym wzięciem cieszyły się cztery rodzaje rządowych papierów: obligacje trzymiesięczne, dwuletnie, dziesięcioletnie i 500+. Te pierwsze oferują swym nabywcom możliwość zarobienia tylko 1,215 proc. w skali roku, co nie zniechęca kupujących, którzy zapłacili za nie 654,7 mln zł.
Z dwudziestu kilku z pierwszej połowy 2019 r. do 13,9 proc. zmalał udział dwuletnich obligacji o stałej stopie zwrotu. Nie znaczy to jednak, że nie cieszyły się popularnością- na ich zakup przeznaczono 345,4 mln zł, czyli więcej niż ich średnia sprzedaż w ubiegłym roku.
Aż 311 mln zł (najwięcej w ich dziejach) sięgnęły obligacje dziesięcioletnie. Jest to, jak podaje Bankier.pl, dwa razy więcej niż w styczniu 2019 r. czy też w całym 2016 r. Wielki skok zanotowały obligacje dostępne tylko dla beneficjentów programu rodzina 500+. Z 3 mln zł w zeszłym roku podskoczyły one do 19 mln.
Tym co motywuje Polaków do inwestowania w obligacje jest połączenie rosnącej inflacji z utrzymywaniem rekordowo niskich stóp procentowych przez Radę Polityki Pieniężnej.
Dyskryminacyjna, antyunijna retoryka wyborcza i praktyka polityczno-prawna łączy francuską klasę polityczną – od prawicowych populistów przez neoliberalne centrum po nacjonalistyczną „lewicę”.
Stanisław Florian
Od listopada 2019 r. francuscy inspektorzy pracy dostali od rządu, któremu inspekcja we Francji podlega, polecenie: rzućcie wszystko i skupcie się na kontroli firm z Polski.
– Jak donosi niezależny francuski portal Mediapart, około dwa tysiące kontrolerów z kraju nad Sekwaną zostało zmuszonych do porzucenia innych zadań, by zająć się firmami delegującymi pracowników. Artykuł informuje, że urzędnicy zostali zobligowani przez wytyczne Ministerstwa Pracy do tego, by tylko w dwóch ostatnich miesiącach 2019 roku przeprowadzić blisko 1300 interwencji, aby zrealizować polityczne cele rządu – mówi „Rzeczpospolitej” dr Marek Benio, wiceprezes Inicjatywy Mobilności Pracy – stowarzyszenia, które skupia specjalistów zajmujących się delegowaniem pracowników w UE. (…) Co więcej – francuscy kontrahenci polskich przedsiębiorców są przez kontrolujących informowani, że współpraca z zagranicznymi firmami może być uznana za współudział w przestępstwie. (…)
Ta szowinistyczna nagonka ekonomiczna jest sprzeczna z fundamentalnymi zasadami, na których powstał projekt Unii Europejskiej: swobodnego przepływu ludzi, usług i kapitału, co zostało potwierdzone w Traktacie Unii. (…)
Jak obszernie wyjaśniała na łamach miesięcznika „Praca i Zabezpieczenie Społeczne” Agnieszka Wołoszyn, Zastępca Dyrektora Departamentu Prawa Pracy w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, o zmianę dyrektywy 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług „od 2016 r. zabiegały Francja, Niemcy, Austria, Belgia, Luksemburg, Królestwo Niderlandów i Szwecja. Wystosowały one w tej sprawie wspólne pismo ze swoimi postulatami, wskazując m.in. na konieczność wprowadzenia równego wynagrodzenia za tę samą pracę w tym samym miejscu pracy. Odmienne stanowisko zajęły Polska, Bułgaria, Rumunia, Republika Czeska, Słowacja, Węgry, Litwa, Łotwa i Estonia, które także wystosowały w tej sprawie wspólne pismo. Wskazuje to na podziały, jakie problematyka ta wprowadza na arenie UE. Komisja Europejska zdecydowała się jednak przedstawić w dniu 8 marca 2016 r. projekt zmian do dyrektywy 96/71/WE. Po ponad dwuletnich negocjacjach doszło do przyjęcia dyrektywy zmieniającej dyrektywę 96/71/WE przy braku poparcia Polski, Węgier, Wielkiej Brytanii, Litwy, Łotwy i Chorwacji (pierwsze dwa państwa sprzeciwiły się jej przyjęciu, pozostałe wstrzymały się od głosu). (…)
Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług występuje, co do zasady, gdy przedsiębiorstwa prowadzące działalność w danym państwie członkowskim w ramach świadczenia usług poza jego granicami delegują pracowników na terytorium innego państwa członkowskiego. (…)
Pomijając szczegółowe rozważania dotyczące wprowadzonych zmian, trzeba jasno odnotować, że (…) do 30 lipca 2020 r. nic nie powinno się zmienić dla przedsiębiorstw delegujących pracowników w kontekście przyjętych zmian do dyrektywy 96/71/WE. Państwa członkowskie powinny bowiem przyjąć i opublikować regulacje implementujące dyrektywę 2018/957 do 30 lipca 2020 r. Od tej daty powinny także je stosować”.
Oznacza to ni mniej, ni więcej, że wszelkie działania prezydenta Francji, rządu francuskiego, jego minister pracy, czy też podległej jej francuskiej inspekcji pracy podejmowane wobec firm polskich działających we Francji na rynku usług na podstawie nawet i zmienionych dzięki niedemokratycznemu przeforsowaniu zmian do dyrektywy 96/71/WE – niedemokratycznemu, bo nie uwzględniającemu interesów mniejszości – przepisów prawa francuskiego, aż do 30 lipca roku bieżącego są z mocy prawa nieważne i stanowią rażący przykład łamania prawa przez jedno z państw tzw. starej Unii w stosunku do państw-członków Unii, zwłaszcza z Europy Środkowo-Wschodniej. (…)
Działania francuskich władz wymuszające zarejestrowanie przedsiębiorstwa we Francji są niezgodne nie tylko z przepisami Unii Europejskiej, ale także sprzeczne z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE).
Jednak fakt, że w wyniku kontroli francuskiej inspekcji nie uda się potwierdzić polskiej firmie zarzutu trwałej działalności nawet nie w Trybunale Sprawiedliwości UE, ale przed francuskim sądem czy prokuratorem – a kontrole często kończą się zawiadomieniem prokuratora, który nie nadaje sprawom dalszego biegu – nie jest żadnym pocieszeniem. Nie chodzi bowiem o to, aby polską firmę wypchnąć z francuskiego rynku, bo są one tam bardzo potrzebne, ale działania inspekcji mają na celu „skłonienie”, czy raczej wymuszenie na firmie polskiej zarejestrowania siedziby na terenie Francji, żeby tam płaciła składki ubezpieczeniowe i podatki. Mechanizm tej mafijnej akcji państwa francuskiego jest oczywisty: im trudniej będzie polskim firmom delegować pracowników do Francji, tym większa będzie wśród nich pokusa, żeby tam założyć działalność i uwolnić się od ryzyka kar. Dlatego ten rozbójniczy proceder „francyzacji” – na wzór germanizacji i rusyfikacji – polskich firm we Francji jest najbardziej dolegliwy, a dla francuskich polityków najskuteczniejszy, jeżeli odstrasza od nich francuskich kontrahentów… (…)
Wygląda na to, że niszcząc w ten sposób najgłębsze fundamenty wspólnego rynku i Unii Europejskiej – podobnie jak wtedy, gdy ogłosił „śmierć NATO” – prezydent Macron, chcąc się włączyć do neokolonialnej gry Putina o odtworzenie kwartetu mocarstw pod batutą Rosji (Niemcy przez Gazprom, Turcja – przez rakiety i gazociąg południowy, a Francja przez rolę dekompozytora Unii Europejskiej), odgrywa na skalę ogólnoeuropejską rolę – jak to określił Stalin – użytecznego idioty.
Cały artykuł Stanisława Floriana pt. „Użyteczny idiota Putina kontra polskie firmy we Francji” znajduje się na ss. 14 i 15 „Kuriera WNET” nr 68/2020, gumroad.com.
„Kurier WNET”, „Śląski Kurier WNET” i „Wielkopolski Kurier WNET” są dostępne w jednym wydaniu w całej Polsce w kioskach sieci RUCH, Kolporter i Garmond Press oraz w Empikach.
Wersja elektroniczna aktualnego numeru „Kuriera WNET” jest do nabycia pod adresem gumroad.com. W cenie 4,5 zł otrzymujemy ogólnopolskie wydanie „Kuriera WNET” wraz z wydaniami regionalnymi, czyli 40 stron dobrego czytania dużego (pod każdym względem) formatu. Tyle samo stron w prenumeracie na www.kurierwnet.pl.
Następny numer naszej Gazety Niecodziennej znajdzie się w sprzedaży 12 marca 2020 roku!
Artykuł Stanisława Floriana pt. „Użyteczny idiota Putina kontra polskie firmy we Francji” na ss. 14 i 15 „Kuriera WNET”, nr 68/2020, gumroad.com
Józef Czyczerski o koncesji dla kanadyjskiej firmy na poszukiwania nowych złóż miedzi, lobbingu na rzecz zagranicznej spółki i swych wątpliwościach związanych z jej intencjami.
O tym złożu wiedzieliśmy dokładnie.
Józef Czyczerski o odkryciu nowego złoża miedzi i srebra w województwie lubuskim przez kanadyjską firmę Miedź Copper Corp. Nasz gość uważa, że informacja jest mocno napompowana.
Krytykuje polskie władze za nadanie koncesji Miedzi Copper Corporation.
Co robią służby ochrony państwo ktoś w ministerstwie podejmuje decyzje kontrowersyjną i przydziela koncesje na poszukiwanie rud miedzi firmą zajmującą się inwestowania kanadyjskiego kapitału w Polsce?
Zwraca uwagę na udział prof. Stanisława Speczika, dyrektora generalnego Miedzi Copper Corp. Wcześniej był on głównym geologiem kraju, członkiem zarządu, a następnie prezesem Polskiej Miedzi. Krytykuje również jednego z polityków PiS za lobbowanie na rzecz kanadyjskiego przedsiębiorstwa:
Poseł Materna z okręgu lubuskiego w dziwnych okolicznościach zaczął się lobbowaniem na rzecz tej spółki.
Członek Rady Nadzorczej KGHM Polska Miedź S.A. zastanawia się „czy to jest chęć eksploatowania złoża, czy to jest tylko wejście w spór z Polską Medią i żądanie pieniędzy za odstąpienie koncesji”:
Osobiście nie wierzę, że spółka Curprum Leszno będzie chciała wejść w wydobycie miedzi. Jest to dosyć głęboko, żeby zacząć eksploatować trzeba wybić dwa szyby zbiornik odpadów poflotacyjny.
Czemu import węgla z Rosji rośnie, kiedy polski węgiel zalega na hałdach? Co mają z tym wspólnego unijne regulacje? Co czeka KWK „Pokój”? Odpowiada Adam Gawęda.
Adam Gawęda odnosi się do protestów górników i próbuje odpowiedzieć na pytanie: dlaczego sukcesywnie rośnie import węgla z Rosji?
Powiem wprost – całkowicie zatrzymać importu się nie da […] Skłaniamy spółki Skarbu Państwa, aby współpracowały z grupami wchodzącymi w skład spółek Skarbu Państwa.
Wiceminister aktywów państwowych podkreśla, że każdy państwowy podmiot ma wolną rękę w zakupie węgla. Dodaje, że Ministerstwo Aktywów Państwowych rozmawia z zarządami spółek Skarbu Państwa, aby kupowali polski węgiel. Mówi także o podatku od emisji dwutlenku węgla, który płacą kraje członkowskie UE, ale nie Rosja. Ta ostatnia dodatkowo dopłaca do transportu i produkcji swojego węgla, przez co może je sprzedawać poniżej opłat i kosztów jakie ponoszą wszystkie kraje członkowskie. Krytykuje regulacje unijne stwierdzając, że mają one regresyjny charakter. Nie biorą one bowiem pod uwagę najnowszych technologii pozwalających na nisko- lub zeroemisyjne elektrownie węglowe.
Mówi się o polityce nie niskoemisyjnej, ale antywęglowej.
Rozmówca Magdaleny Uchaniuk-Gadowskiej opowiada przyszłości Kopalni Węgla Kamiennego „Pokój”. Zwraca uwagę „w skład kopalni Ruda wchodzi ruch Pokój, Bielszowice i Zalemba”. Stwierdza, że koszty naprawy muszą być wzięte pod uwagę „nie generować strat na powierzchni, nie powiększać strat górniczych”.
